דער פֿעלד־גזלן
אַלפֿרעד נויז
„איין קוש, איין קוש, געליבטע! איך באַקום אַ פּריז די נאַכט!
און איך קום מיט די געלע קרוינער איידער די זון אויפֿוואַכט!
נאָר אַז מע וועט מיך יאָגן, מיך רודפֿן מיט פּײַן —
וואַרט דו אויף דער לבֿנה,
איך קום מיט דער לבֿנה,
מיט לבֿנה-ליכט קום איך, זאָל דער וועג גיהנום זײַן!‟