אַ ייִדישער ראָמאַן (המשך)
יעווגעני קיסין
אױפֿן נײַנטן טאָג פֿון זײער אָפּזײַן אינעם שאַפֿונג–הױז, אין אַ קילן אױגוסט–אינדערפֿרי, װען מישע און קאַטיע זײַנען געקומען אױף אָנבײַסן, האָט די גאַנצע גאָרקיך געזשומעט: „שעסטאַקאָװסקי איז געשטאָרבן! װען?! נעכטן אין אָװנט…‟.