אַ ייִדישער ראָמאַן (המשך)

יעווגעני קיסין
איין מאָל, נאָך דער מלחמה, בײַ נאַכט דערהערט זיך בײַ מיר אַ קלונג אין טיר. אױפֿן שװעל שטײען צװײ מענער אין אוניפֿאָרמעס און זאָגן מיר: „פֿאַרפּאַקעװעט אײַערע זאַכן…‟ —

דער זעלנער שלאָפֿט און די דינסט גייט ווײַטער

אלי שאַרפֿשטיין
די „דעדאָוושטשינע‟ איז געבויט אינגאַנצן אַנדערש, אויף פֿיזישע מיטלען, שלעג־שטראָפֿן, טעראָר. מאַכסטו אַ פֿעלער? קריגסטו קלעפּ! דערלאָזט אַן עבֿירה קעגן די „אלטע‟? אַ באָקס אין פּנים! זאָגסטו אַ וואָרט נישט צו דער זאַך, וואָס מע קען דאָס אויסטײַטשן ווי אַ חוצפּה? מע שלאָגט דיך נאָך מער! …

פֿון אונדזער עזבֿון: יחזקאל דאָברושין (1883־1953)

ווען אין ראַטן־פֿאַרבאַנד האָט זיך אָנגעהויבן די איבערוואַנדערונג פֿון ייִדן אויף ערד, האָט ער דאָס געדאַרפֿט זען מיט די אייגענע אויגן. סוף 1920ער יאָרן פֿלעגט ער אַלע יאָר באַזוכן די נײַע ייִדישע ייִשובֿים אין קרים, געפֿינענדיק דאָרט געשטאַלטן פֿאַר זײַנע ווערק…