דער סאָלדאַט שלאָפֿט און די דינסט גיין ווײַטער

אלי שאַרפֿשטיין
איך האָב קיין מאָל נישט פּלאַנירט צו ווערן אַן אָפֿיצער, בפֿרט אין דעם סאָוועטישן מיליטער. אָבער, ווי איר האָט שוין פֿאַרשטאַנען אין דעם פֿריִערדיקן קאַפּיטל, קיין ברירה האָב איך נישט געהאַט. איך בין מחויבֿ געווען אויסקלײַבן פֿון צוויי שלעכטס דעם קלענסטן. און וואָס האָב איך אויסגעקליבן? אויסלערנען זיך אויף אַ טאַנקן־אָפֿיצער, אָ קאָמאַנדיר פֿון דער קלענסטער אָפּטיילונג — אַ ווזוואָד…

דער פֿינפֿיאָר־פּלאַן (המשך)

עמיל קאַלין
זי האָט נאָך נישט אַריבערגעשפּאַנט די פֿערציק און צוציִען די בליקן פֿון מענער אויף דער גאַס איז בײַ איר געווען אַ קלייניקייט, נאָר געפֿילט האָט זי זיך, ווי זי וואָלט שוין געהאַט אָפּגעלעבט אַ הונדערט יאָר…

פֿון אונדזער עזבֿון: מאיר יעלין (1910־2000)

אין 1977 האָט דער קאָמיטעט פֿאַר ייִדיש און ייִדישער קולטור אין ישׂראל אַרויסגעגעבן מאיר יעלינס בוך ”דער פּרײַז פֿון יענעם ברויט“, וואָס איז באַלוינט געוואָרן אין פּאַריז מיט דער זכריה גאַנאַפּאָלסקי־פּרעמיע. אין 1978 גייט אַרויס זײַן זאַמלונג קליינע נאָוועלעס און סקיצעס פֿון געטאָ ”בלוט און וואָפֿן“. די גרעסערע נאָוועלע ”די מיראַזשן פֿונעם אַמאָק־לויפֿער אָסקאַר גריק“, וואָס איז דערשינען אין 1981, איז פּרעמירט געוואָרן דורכן וועלט־צענטער פֿון ייִדישן פּע״נ־קלוב אין ניו־יאָרק…

אַ טאַנץ אויף שפּליטערס

מרדכי יושקאָווסקי
איך האָב זיך דערפֿילט סייַ געשפּאַנט, סייַ אומהיימלעך, פֿאַרשטייענדיק, אַז דער געשפּרעך איז אַרויס אויף עפּעס אַ פֿאַרבאָרגענער סטעזשקע אין אַרקאַדיס לעבן, אין וועלכן ער וויל קיינעם ניט אַרייַנלאָזן; אַז דאָס פּלאַץ איז פֿול מיט פּייַן, און ער ווייטיקט עס אַליין…