פֿון אונדזער עזבֿון: דוד בראָמבערג (1915־1998)
דוד בראָמבערג
אַ מזל בײַ דיר: ווי נאָר פֿינצטער עס ווערט,
דאַרפֿסטו שײַן פֿאַר עמעצן טראָגן.
און ווען עס איז ליכטיק, דו בלײַבסט ניט באַמערקט
און קיינער עס דאַרף דיך ניט האָבן.
Yiddish Branzhe
דוד בראָמבערג
אַ מזל בײַ דיר: ווי נאָר פֿינצטער עס ווערט,
דאַרפֿסטו שײַן פֿאַר עמעצן טראָגן.
און ווען עס איז ליכטיק, דו בלײַבסט ניט באַמערקט
און קיינער עס דאַרף דיך ניט האָבן.
ווי באַקאַנט, ווערן אָפֿט די לשון־קודשדיקע ווערטער און אויסדרוקן געניצט, ווי אַ מין „וווּאַל‟, כּדי צו פֿאַרוווּאַלירן דעם עכטן זין פֿון וואָרט/אויסדרוק, חלילה, נישט אַרויסברענגען אָט־דאָס „וואָרט‟ אויף אַ קול…
אַז מע דערלעבט צו אַזאַ שׂימחה, וויל מען זיך טיילן מיט דער פֿרייד אויך מיט אַנדערע. גלייבט מיר, קיינעם וועט עס נישט זײַן איבעריק…