אלי שאַרפֿשטיין
קאַפּיטל 13
די ערשטע סאַמאָוואָלקע
— טרענען ווילסטו זיך? — האָט זיך געווענדט צו מיר אַנדריי, אָדער ווי מיר האָבן אים גערופֿן, „אַנדריושאַ‟.
— טרענען וועמען? — מײַן צונג האָט קוים אַרויסגערעדט דעם נישט קיין איידעלן זאָג, וואָס אויף אַ לײַטישן לשון הייסט עס: „בועל זײַן‟, „מאַכן ליבע‟, „שלאָפֿן מיט אַ מיידל‟.
— וועמען? ניט מיך אַוודאי! — צעלאַכט ער זיך און באַווײַזט זײַנע געלע פֿון ניקאָטין ציין, —מיידלעך, איליושאַ, מיידלעך! נקבֿות! פֿאַרשטייסט?
— וואָס פֿאַר אַ נקבֿות? אַוווּ זעסטו דאָ מיידלעך? — פֿרעג איך אים כּמעט מיט כּעס, — לאַכסט אָפּ פֿון מיר? מאַכסט פֿון מיר חוזק?
— וואָס’ר חוזק? וואָס שפּרינגסטו ווי אַ צאַפּ? איך רעדט מיט דיר ערנסט. איך רעדט מיט דיר וועגן אמת’ע נקבֿות. פֿאַרשטייסט? און נישט סתּם נקבֿות, נאָר יונגע און שיינע! אַוווּ? — און ער שעפּטשעט מיר אַרײַן אין אויער, — נישט דאָ, אַוודאי, אין שטאָט. נו, זאָג שוין אַ וואָרט: יאָ צי ניין?
אָט אַזאַ מאָדנעם דיאַלאָג האָב איך געהאַלטן מיט אַנדריושאַן, אַ טאַנק־מעכאַניקער פֿון אונדזער ראָטע. אַנדריי איז אַ מאָסקווער און עלטער פֿון מיר אויף אַ יאָר. אים איז געבליבן צו דינען בלויז אַ פּאָר חדשים, און ער איז איינער פֿון די „זקנים‟. ער איז מײַנער אַ חבֿר, און קיין סיבה נישט גלייבן אים האָב איך ניט. כ’בין זיכער, אַז אין די „טרען־ענינים‟ פֿאַרשטייט ער בעסער ווי איך. איך זע ווי אַנדריי זשמורעט שוין זײַנע קליינע גרויע אייגעלעך און וואַרט פֿון מיר אַן ענטפֿער. לויט זײַן עטוואַס פֿאַרקרימטן שמייכל, פֿאַרשטיי איך, אַז ער איז גרייט צו קריגן פֿון מיר בלויז אַ „יאָ‟. טאָ וואָס קען איך אים זאָגן? איך האָב שוין נישט געזען, נישט געטאַפּט און נישט געבאַרעט אַ מיידל ווער ווייסט וויפֿל צײַט. מערער ווי אַ האַלב יאָר זיכער. דאָס לעצטע מאָל איז דאָס געווען מיט אַלינען. נו… איר געדענקט דאָך ווער אַלינע איז? די, וואָס האָט מיל באַזוכט אין ווענטספּילס… נו… מײַן געוועזענע… די, וואָס האָט קוים ניט אַרײַנגעשלעפּט מיך אונטער דער חופּה. איר דערמאָנט זיך?
— גוט, — באַשליס איך, — כ’וועל גיין מיט דיר. וואָס דאַרף איך צוגרייטן, נעמען מיט זיך?
— כּמעט גאָרנישט. וואָס איז דאָס אַ סאַמאָוואָלקע, ווייסטו? — ער האָט אַ קוק געטאָן אויף מיר מיט אַ טשיקאַווען פּרצוף, צו פֿאַרשטיין צי איך ווייס וואָס ער האָט אין זינען.
— אַוודאי ווייס איך, — האָב איך אים גלײַך דערקלערט, — ווי אַזוי זאָל איך נישט וויסן, אַז איך בין שוין אַרויס אין אַ סאַמאָוואָלקע אפֿשר אַ מאָל צען. ווער, מיינסטו, שמוגלט אַרײַן די פֿלעשעלעך מיט בראָנפֿן פֿאַר די „זקנים‟?
— בלאָטע! דאָס רעכנט זיך נישט! דו ביסט געווען אין קורצע רײַזעס, הין־און־צוריקן. אַזוי אַרום, אַז דאָס וועט זײַן דײַן ערשטע אמתע סאַמאָוואָלקע. דו גרייט נאָר צו ציווילע מלבושים. גיי, געפֿין אַ טרענינג מיט אַ פֿוטבאָלקע און גומעשיך. אויב דו האָסט נישט, וועט מען דיר לײַען. און… — ער האָט אַ קוק געטאָן אויפֿן האַנט־זייגער, — אַזייגער צען-האַלב עלף, וועלן מיר אַרויסגיין. אַגבֿ, מיר וועלן זײַן נאָר זאַלבע צוויי.
אַנדריי איז געווען זיכער, אַז איך האָב שוין אַלץ פֿאַרשטאַנען. ער איז אַרויס אין דרויסן כאַפּן „פֿרישע לופֿט‟ מיט אַ ציגאַרעטקע. איך בין אַוועק זוכן ספּאָרט־בגדים. אין קאָפּ האָט בײַ מיר גערוגלט, דאָס האַרץ — געקלאַפּט און שיִער נישט אַרויסגעשפּרונגען פֿון ברוסט, אין מויל איז געוואָרן טרוקן. נאָר ס’איז שוין געווען צו שפּעט זיך אָפּזאָגן פֿון אַזאַ מין אַוואַנטורע. אַ חוץ אַלע מעשׂיות, בין איך דאָך אַ ייִד! און איך האָב תּמיד געהאַלטן אַ דעה, אַז אַ ייִד מוז זיך פֿירן ווי אַלע, נאָך מער: זײַן בעסער און דרייסטער פֿון גויים.
אַ פֿערטל נאָך צען בײַ נאַכט, ווען מײַנע חבֿרים פֿון דער ראָטע האָבן שוין אָנגעהויבן צו חלומען חלומות און שנאָרכן מיט קולות פֿון אַ סטאָליאַרנע, האָבן מיר מיט אַנדרייען געמאַכט אַ ויבֿרחל פֿון דער קאַזאַרמע. ווי עס האָט זיך געפֿירט בײַ די „סאַמאָוואָלשטשיקעס‟, זענען מיר אַריבערגעקראָכן דעם אָפּצוים צווישן אונדזער פּאָלק און דעם שכנישן קראַנקענהויז, דעם הויפּט־שפּיטאָל פֿון גוואַרדייסק. מיר זענען אַראָפּגעשפּרונגען פּונעם פּלויט גלײַך אינמיטן דעם לאַנגן הויף, וואָס איז געווען פֿול מיט פֿאַרשידענע פּאַרשוינען: דאָקטוירים, סאַניטאַרן, קראַנקענשוועסטערס, שאָפֿערן פֿון אַמבולאַנסן, און חולים אַוודאי. נאָר קיינעם אַרט ניט ווער ביסטו, וואָס טוסטו און וווּהין לויפֿסטו. יעדער איינער איז פֿאַרנומען מיט זײַנס. מיר אײַלן זיך צו דעם אַרויסגאַנג, און אין אַ מינוט שפּעטער שאַרן מיר זיך אַרויס פֿונעם הויפּט־טויער און ווערן פֿאַרשוווּנדן צווישן די פֿינצטערע שמאָלע געסלעך פֿון שטאָט. אַוווּ גייען מיר, ווייס איך ניט, איך פֿאַרלאָז זיך אויף מײַן חבֿר, וואָס פֿירט מיך צו די גלוסטיקע, געוווּנטשטע נקבֿות. וואָס וועל איך טאָן מיט זיי? זאָרגט זיך נישט און גיט מיר נישט קיין עצות. איך ווייס וואָס צו טאָן. אַבי ס׳זאָל זײַן מיט וועמען. אַגבֿ, איך ווייס אַפֿילו ווי מ’רופֿט די, וואָס וועט זײַן מיט מיר. איר נאָמען איז לוסיאַ. פֿון וואַנען ווייס איך? אַזוי האָט מיר אָנגעזאָגט מײַן בעסטער חבֿר יורקאַ שאַנאָוו, איידער כ׳בין אַרויס פֿון איר שטאָט. יורקאַ איז געווען אַ געניטער „אַנטלויפֿער‟ און ער האָט אויך געקענט די שטאָטישע מיידלעך.
מיר זענען געגאַנגען דורך אומבאַקאַנטע געסלעך, און מיר האָט זיך געדאַכט, אַז ס’איז שוין אַוועק אַ שעה צי מער. איך האָב זיך גוט אײַנגעקוקט אין חושך, נאָר קיין מיידל אויף אַ רפֿואה האָבן מיר נאָך נישט געזען. אַנדריי האָט גוט געקענט דעם וועג, און אין עטלעכע מינוט אַרום זענען מיר שוין געשטאַנען אַנטקעגן אַ דרײַ־עטאַזשיקער הילצערנער געבײַדע, מיט דעמבענע טירן, אָפּגעפֿאַרבט אין טונקל־בעזש. די פֿענצטער זענען געווען פֿאַרשטעלט מיט גרינע הילצערנע לאָדנס. מיר איז דווקא געפֿעלן געוואָרן דאָס פֿאַרביקע הויז. די פֿאַרבן־קאָלירן האָבן מיך אַ ביסל באַרויִקט. לעבן דער אַרײַנגאַנג־טיר האָבן אויף אונדז שוין געוואַרט צוויי יונגע פֿרויען, אַזוי גערופֿענע „מיידלעך‟. איינע, אַ שמנה אין צו קורץ בלוי קליידל און גרויסע, ווי קאַווענעס, בריסט, האָט אונדז דערזען און גלײַך צוגעלאָפֿן צו אַנדריושקאַן. זי האָט זיך „צוגעקלעפּט‟ צו אים און מיט איר געדיכט געפֿאַרבטע ליפּלעך זיך צעטשמאָטשקעט אין אַ לאַנגן נאַסן קוש, פּונקט ווי ס’וואָלט געווען אין אַ פֿראַנצויזישן פֿילם. ער האָט זי אַרומגענומען פֿאַר איר ברייטער טאַליע און זיי זענען ארײַן אינעווייניק.
יעצט איז געקומען מײַן ריי. אַהאַ, טראַכט איך, די וואָס איז געבליבן שטיין, איז מסתּמא פֿאַר מיר. איך שטיי און באַקוק זי פֿון קאָפּ ביז די פֿיס, און מיר דאַכט זיך, אַז זי איז אַקוראַט פֿאַר מיר: נישט צו הויך און נישט צו נידעריק, מיט אַ נישקשהדיקער פֿיגור, אַ נישט קען מיאוס פּנימל, און מיט אַ פּאָר שפּיציקע בריסטלעך, וואָס האָבן געקוקט אויף מיר דורך אַן אָנגעשפּאַנטער ווײַסער האַלב־דורכזיכטיקער בלוזקע. די באַלעבאָסטע פֿון דעם „ווײַבערשן פֿאַרמעגן‟ איז געווען די ערשטע איבערצורײַסן די שטילקײט:
— מײַן נאָמען איז ליוסיִענאַ, נאָר דו קענסט מיך רופֿן לוסיאַ. הײַנט וועסטו זײַן מיט מיר. קום צו מיר. נו? נענטער, נאָך נענטער… איך וועל דיך נישט אויפֿעסן, — און זי איז זיך צעגאַנגען אין אַ וווּנדערלעכן געלעכטער.
אין דער שטילקײט פֿון דער פֿאַרשלאָפֿענער שטאָט, האָט זיך איר לאַכן אָפּגערופֿט מיט אַן עכאָ. כ’האָב מורא געהאַט, אַז אַלע אײַנוווינער פֿונעם שיין געפֿאַרבטן בנין וועלן זיך אויפֿוועקן, אַז אַלע וועלן זען אונדז זאַלבע צווייט. נאָר די בירגער זענען געבליבן אין זייערער בעטן, און קיין געלעכטער, אַפֿילו מיט אַזאַ שטאַרקן נאָכקלאַנג, האָט זיי נישט געשטערט און נישט געאַרט. צו ביסלעך האָב איך זיך צוגערוקט עטוואָס נענטער צו לוסיאַן, געפּרוּווט זי אָנרירן פֿאַר דער האַנט. אָבער אַפֿילו אָט אַזאַ קלייניקײט בין איך נישט מצליח געווען. פֿון איבערראַשונג אָדער פֿון עפּעס אַן אַנדער סיבה, בין איך געשטאַנען ווי אַ פֿאַרפֿרוירענער, נישט געקאָנט זיך רירן און נישט אויסרעדן קיין וואָרט. ווײַזט אויס, לוסיאַ איז שוין געווען גוט געניט מיט אַזאַ סאָרט שעמעוודיקע סאָלדאַטן ווי איך, און זי האָט „צעריסן‟ די אָנגעשטרענגטע אַטמאָספֿער מיט אַ קליינעם קוש אין מײַן לינקער באַק. מיר איז געוואָרן הייס און מײַן פּנים האָט זיך זיכער באַדעקט מיט רויטער פֿאַרב. איך האָב נאָר געהאָפֿט, אַז אין דער פֿינצטערניש זעט מען דאָס ניט. אָבער לוסיאַ האָט עס אַוודאי גלײַך דערפֿילט, און מיך באַרויִקט:
— ס’וועט אַלץ זײַן גוט, דאגה נישט. מיט מיר וועסטו נישט פֿאַרפֿאַלן ווערן.
אירע ווערטער זענען געווען צו דער זאַך און צו דער צײַט, און דאָס האָט מיר אַ ביסל באַרויִקט. איך האָב זיך פֿאָרגעשטעלט, אַז זי האָט שוין געוווּסט ווי מ’רופֿט מיך און ווער איך בין. ווײַזט אויס עמעצער פֿון אונדזערע האָט איר דערציילט וועגן מיר. נאָר דאָס איז יעצט ממש נישט וויכטיק. אַבי מיר זענען צוזאַמען.
לוסיאַ האָט מיר גענומען פֿאַר דער האַנט און אַרײַנגעפֿירט דורך דער שווערער אַרײַנגאַנג־טיר אין הויז אַרײַן. מיט הילצערנע טרעפּ זענען מיר אַרויף אויפֿן לעצטן שטאָק, און דורך אַ שמאָלינק טירל דורכגעקראָכן אַזש אויפֿן בוידעם. אונטערן דאַך, אינמיטן אַ ברייטן צימער, לעבן אַ קליין טישל איז געזעסן אַ זקן. ער האָט אויסגעזען ווי לעוו טאָלסטוי, אָדער ווי איינער פֿון די תּנך־געשטאַלטן: מיט אַ לאַנגער ווײַסער באָרד, געדיכטע ברעמען, גרויע נישט קיין געקאַמטע האָר, וואָס האָבן זיך אַראָפּגעלאָזט ביז די פּלייציס, און שטרענגע גרויסע אויגן, וואָס האָבן געקוקט מיר אין די אויגן אַרײַן און געשטאָכן ווי אַ מעסערס. און אפֿשר איז ער געווען גאָר פֿון די סטאַראָווערן? לעבן אים אויפֿן טיש איז געשטאַנען אַ פֿלאַש מיט קרישטאָל־ווײַסער פֿליסיקייט און צוויי הונדערט־גראַמיקע גלעזער. וואָס איז געווען אינעם פֿלאַש האָב איך נישט געוווּסט, נאָר משער געווען. קען זײַן, אַז ס’איז וואָדקאַ, אָדער סאַמאָגאָן? נישט וויכטיק. זײַנע „גלעזערנע‟ אויגן האָבן אַנטפּלעקט, אַז ער איז שוין גוט בגילופֿינדיק. ער איז געזעסן און קיין זאַך האָט זיך אין אים נישט גערירט — נישט קיין וווּנק און נישט קיין ריר. ממש אַ סטאַטוע.
פּלוצעם האָט ער אויפֿגעעפֿנט זײַן מויל, באַווײַזנדיק עטלעכע געל-שוואַרצע ציין, וואָס מ’האָט געקאָנט זיי איבערציילן אויף איין האַנט, און מיט אַ שעפּעליאַווע קוויטש אַרויסגעקוועטשט אַ פֿראַגע:
— וועשט טשרינקען מיטש מיר אַ גלעזשל?
איך הער און זעץ איבער פֿאַר זיך זײַן אויסרייד אויף אַ נאָרמאַלן לשון. כ’ווייס נישט וואָס צו ענטפֿערן, אַזוי צעמישט בין אין.
— נו, שאָלדאַט, טשרינקשט מיטש מיר?
— אַ… אַ… אַוודאי, — דריק איך אויס אַ וואָרט צווישן די ליפּן, און האַלט זיך שטאַרק נישט צעלאַכן זיך פֿון זײַנע שעפּעליאַווענקעס, — אַוודאי וועל איך טרינקען. און… וואָס איז אין דעם פֿלאַש? וואָדקאַ?
— ניין, ניין, — שמייכלט דער „אַלטער תּרח‟ — ס’איז שפּירט, ריינער שפּירט!
שפּירט? אַ… ער מיינט עס „ספּירט‟. ספּירט? נאָר דאָס פֿעלט מיר! ווער טרינקט ריינעם ספּירט? מילא, אַ גלאָז וואָדקאַ… אַפֿילו צוויי. דאָס בין איך שוין צוגעוווינט. נאָר ספּירט? איך געדענק ווי מײַן טאַטע האָט דערציילט, ווי מ’האָט זיי געגעבן טרינקען ספּירט, איידער זיי זענען אַרויס אין אַן אַטאַק שלאָגן די דײַטשן. אויף דער מלחמה איז עס אינגאַנצן אַן אַנדער זאַך. נאָר דאָ, איצטער? מ’קען דאָך פֿאַרברענט ווערן! אָבער אָפּזאָגן? דאָס טאַקע ניין! אָפּזאָגן קען איך נישט. ווי קען איך אים באַווײַזן, אַז ייִדן זענען אַ שוואַך פֿאָלק, ווי מ’באַשרײַבט זיי? ניין, דאָס וועט ער נישט דערלעבן! און ער איז נאָך אַזאַ משונהדיקער, דער מוזשיק… ניין, ניין, קיין אַנדער ברירה איז נישטאָ. איך וועל נעמען מיט אים אַ גלעזל, און נישט אַרויסבאַווײַזן קיין שוואַכקייט, קיין מורא. איך מאַך אים אַ סימן מיטן קאָפּ, אַז איך בין „גרייט צו פֿאָרן‟, און ער פֿילט מיר אָן דאָס גלעזל ביז אַרויף. מײַן מזל, טראַכט איך, אַז ער האָט אַ גלאָז נאָר פֿון הונדערט גראַם, נישט פֿון די גרויסע גלעזער, וואָס איך מיט מײַנע חבֿרים טרינקען בראַנפֿן. דער אַלטער וויל עפּעס זאָגן, האַלטן אַ רעדע, נאָר עס לאָזט זיך ארויס פֿון זײַן מויל בלויז אַ שטילער מורמל. ער ציט אויס זײַן דאַרע האַנט און דערלאַנגט מיר דאָס געטראַנק. געשווינד נעם איך בײַ אים צו די כּוסע, ראַטעווען די משקה פֿון זײַנע טרייסלענדיקע הענט. איך האַלט זיך ווי איינער, וואָס פֿאַר אים טרינקען ספּירט, איז אַ טאָג־טעגלעכע שיטה. איידער איך ליידיק דאָס גאַנצע גלעזל אויס, באַווײַז איך צו פֿרעגן בײַ אים:
— ס’איז דאָ… אפֿשר… ע… ס’איז פֿאַראַן מיט וואָס צו פֿאַרבײַסן? — איך פֿיל זיך ווידער פֿאַרלוירן, — אפֿשר אַן אוגערקע? אַ שטיקל ברויט?
— ניין, טאָוואַרישטש, נישטאָ! בײַ מיר איז קיין זאַך נישטאָ. פֿאַרבײַש מיט אַ פּאַפּיראָשקע, — און ער דערלאַנגט מיר אַ פּעקל „פּרימאַ‟.
ווי טרינקט מען אָן פֿאַרבײַסן? פֿון וואַנען זאָל איך וויסן? וואָס בין איך, אַ פּראָפֿעסיאָנעלער טרינקער? נעם איך אַרויס אַ ציגאַרעט פֿון זײַן פּושקע, לוסיאַ צינדט מיר אָן אַ שוועבעלע. איך פֿאַרצי זיך שטאַרק שטאַרק, פֿיל אָן מײַן ברוסט מיט ניקאָטין, און לאָז אַרויס אַ געדיכטן גרויען רויך דורכן מויל און נאָז. מיר דאַכט זיך, אַז דאָס וועט מיר העלפֿן. איך דערנענטער צו מײַנע ליפּן דאָס גלאָז, בלאָז אַרויס די גאַנצע לופֿט פֿון די לונגען, און מיט איין זופּ ליידיק אויס דאָ גאַנצע גלעזל, פּונקט ווי ס’וואָלט געווען אָנגעפֿילט מיט פּראָסטער וואַסער. אין גאָרגל כאַפּט מיר אָן אַ ברענעניש, ווי איך וואָלט דורכגעשלונגען אַ לאַמטערן, אַ פֿאַקל. עס ברענט אַזוי, אַז איך פֿאַרליר דעם אָטעם. איך הייב אָן צו ציִען פֿון דער ציגאַרעט נאָך און נאָך, ביז מײַנע פֿינגער ווערן כּמעט אָפּגעבריט. דאַן צינד איך אָן אַ צווייטע ציגאַרעט, און ווען זי ענדיקט זיך, נעם איך ארויס אַ דריטע. איך פֿיל עפּעס אַ שוואַכקייט, אַ ציטערניש, און ס’איז אַ וווּנדער, אַז איך שטיי נאָך אויף די פֿיס. אָבער איך שטיי. איך מוז שטיין. כ’האָב דען אַ אַנדער ברירה? די גויים וועלן ניט דערלעבן צו זען מיך אין מײַן שוואַכקײט.
וואָס האָט פּאַסירט ווײַטער, ווי אַזוי איך האָב זיך באַפֿרײַט פֿונעם „תּרח‟, ווי זענען מיר אַראָפּגעגאַנגען פֿון די טרעפּ און זיך אומגעקערט אויפֿן ערשטן עטאַזש, געדענק איך נישט. אַפּנים לוסיאַ האָט מיר געהאָלפֿן און געפֿירט אַוווּ מ’דאַרף. זי איז אַוודאי געווען אַ מומחה אין אַזאַ סאָרט געשעענישן.
ווען מיר זענען אַראָפּ אויפֿן ערשטן שטאָק, בין איך שוין געווען כּמעט אינגאַנצן ניכטער. ווי אַזוי? דאַן האָב איך טאַקע נישט געוווּסט, נאָר מיט יאָרן שפּעטער האָב איך געלייענט אין עפּעס אַ זשורנאַל, אַז ריינער, נישט געמישטער ספּירט שיכּורט ווינציקער, ווי די געוויינטלעכע געטראַנקען פֿון אַ געוועלב: וואָדקאַ, ווײַן, קאָניאַק. לוסיאַ פֿירט מיך ארײַן אין עפּעס אַ דירה. וועמענס? פֿון וואַנען זאָל איך וויסן? איך טראַכט אַפֿילו נישט וועגן דעם. אַ נפֿקא־מינה וועמענס קוואַרטיר איז דאָס? מיר דריקט דאָך שוין… נו, איר פֿאַרשטייט שוין אַליין, וואָס עס קומט פֿאָר מיט מיר און צוליב וואָס בין איך דאָ. די דירה איז נישט אַזוי קליין. זי פֿאַרמאָגט צוויי צימערן — אַן אַלקער און אַ סאַלאָן. גלײַך פֿונעם אַרײַנגאַנג האָב איך „געוואָרפֿן אַן אויג‟ אויף אַ שיינער ברייטער סאָפֿע, וואָס האָט פֿאַרנומען אַ גאַנצע וואַנט פֿונעם וווינצימער. דורך דער האַלב־אָפֿענער טיר פֿונעם שלאָפֿצימער האָט מען געקאָנט זען, אַז די בעט איז פֿאַרנומען מיט אַן אַנדער פּאָר, וואָס האָט זיך געקײַקלט און אַרויסגעלאָזט קולות פֿון אַ ליבע־שפּיל. איך האָב זיך נאָך געוווּנדערט, ווי אַזוי אַרט זיי נישט, אַז מיר הערן זייערע קוויטשערײַען‟?
אָבער דאָס איז געווען זייער עסק. און וואָס איז מיט אונדז? נאָר לוסיאַ וואַרט נישט אויף מיר, זי ווייסט גוט וואָס צו טאָן. זי גיט מיך אַ שטופּ און אָט זיץ איך שוין אויף דעם ברייטן דיוואַן. איך באַווײַז נישט צו געבן אַ טראַכן, און דאָס מיידל וואַרפֿט אַראָפּ פֿון זיך דאָס העמדל, שפּילעוועט אויס דעם ליפֿטשיק, גיט זיך אַ שלײַדער אויף די ברייטע סאָפֿע. זי שפּרייט זיך אויס אין דער לענג און לייגט אַוועק איר קאָפּ אויף מײַנע קני. איך בין אַ ביסל איבערראַשט, נאָר איך נעם זיך אין די הענט און הייב אָן „עסן‟ איר לײַב מיט מײַנע הונגעריקע אויגן. איך קוק אויף אירע וווּנדערלעכע בריסטלעך, און מיר דאַכט זיך, אַז זיי קוקן אויף מיך אויכעט. לוסיאַ זעט מיט וואָס זענען פֿאַרנומען מײַנע אויגן, און זי מאַכט מיר אַ סימן — נו, טאַפּ שוין! מײַן האַרץ הייבט אָן קלאַפּן ווי אַ פּולעמיאָט, און לוסיאַ פֿילט עס אויך און זי שמייכלט. איך לייג אַוועק מײַנע הענט אויף אירע קליינע און פֿעסטע „אוצרות‟, און מיר דאַכט זיך, אַז איך שוועב אין דער לופֿטן. איך גלעט זיי, שפּיל זיך מיט די האַרטע נאָפּלען און באַשיט זיי מיט קושן. לוסיאַ איז מסכּים, זי דערלויבט מיר אַלץ, און איך בין שוין אויפֿן זיבעטן הימל! מײַנע אבֿרים גיסן זיך אָן מיט בלוט. מײַן פּנים באַגיסט זיך מיט אַ רויטן קאָליר און עס ווערט מיר הייס. אפֿשר פֿון איבערראַשונג און אפֿשר פֿון פֿאַרשעמטקייט, מיך הייב אָן טרייסלען אַ ביסל. דאָס מיידל אַוודאי פֿילט עס, נאָר ווערט ניט נתפּעל פֿון מײַנע איבערלעבונגען. זי לייגט אַוועק אירע ווייכע הענט אויף מײַנע, קוקט מיר גלײַך אין אויגן אַרײַן און ווענדט זיך צו מיר מיט אַזאַ־אָ לשון:
— איך זע, אַז דו ביסט שוין פֿאַרטיק, כאַ-כאַ-כאַ… זייער שיין פֿון דײַן זײַט. מיר דווקא פֿרייט עס… דו וועסט האָבן הנאה, גלייב מיר. נאָר… — און זי מאַכט אַ קליינע פּאַוזע, — נאָר טרענען מיך וועסטו הײַנט ניט טרענען! אַנטשולדיק…
מ’האָט אײַך אַמאָל געשלאָגן מיט אַ וואַלגערהאָלץ? פֿונק אַזוי האָב זיך געפֿילט. עס האָט מיך אָנגעהויבן זשומען אין קאָפּ, טרייסלען די הענט און איך בין געוואָרן ממש אַ פֿאַרלוירענער. נישט טרענען? טאָ צו וואָס איז די גאַנצע קאַטאַוואַסיע? וואָס איז דאָס פֿאַראַ „סעודה‟? בלויז אַ קוק טאָן, אַ שמעק טאָן און נישט טועם זײַנס?! איך פֿיל אַ מין שוואַכקײט און כ’האָב מורא, אַז כ’וועל חלשן. לוסיאַ פֿילט עס אויך און זי קערט אום מײַנע הענט אַוווּ זיי זענען געווען פֿאַר דעם שמועס — איין האַנט אויף איר ברוסט און די צוויטע צווישן אירע פֿיס. דאָס מאַכט מיך מער געלאַסן. איך הער זיך צו צו איר שטימע, פּרובירנדיק צו פֿאַרשטיין, וואָס קומט דאָ פֿאָר:
— דו פֿאַרשטייסט… — איר האַנט הייבט אָן זיך דערנענטערן צו דעם אָרט, וווּ עס „ברענט‟ מיר, — ע… איך בין… כ’וועל דיך זאָגן דעם אמת… און דער אמת איז, אַז איך בין יורקאַס אַ מיידל. נאָר מיט אים „שלאָף‟ איך. יורקאַ איז דאָך דײַן בעסטער חבֿר, געדענקסטו? און דו פֿאַרשטייסט שוין אַליין, אַז מיט דיר באַרען זיך קומט ניט קיין פֿראַגע. אַנטשולדיק. אָבער, — און דאָ גיט זי פּלוצעם אַ לאַך און רוקט אַרײַן איר האַנט אין מײַנע הויזן און הייבט אָן טאַפּן און דריקן… — קענסט זײַן זיכער, אַז דו וועסט נישט האָבן קיין חרטה, וואָס דו ביסט געקומען צו מיר. איך ווייס ווי צו ברענגען הנאה. יורקאַ האָט מיך פֿאַרפֿליכטעט, כ׳זאָל דיך „באַלעווען‟ און געבן דיר אַלץ, וואָס דו ווילסט. נו… כּמעט אַלץ… — און זי צעלאַכט זיך ווידער.
אוי אַ בראָך! יורקאַ איז מײַן נאָענסטער חבֿר, ער איז מיר ווי אַ ברודער! וואָס זאָל איך איצטער טאָן? וואָס וועל איך אים דערציילן? אַז איך האָב זיך „געשפּילט‟ מיט זײַן חבֿרטעס בריסטלעך? און ער? ער וועט מיך אַוודאי פֿרעגן ווי איז געווען. וואָס זאָל איך אים זאָגן?
נאָר לוסקאַ וואַרט נישט, זי פֿאָרט ווײַטער און ווערט פּראַקטיש. זי נעמט פֿון זיך אַראָפּ די דזשינסן און רוקט אַרײַן מײַן האַנט צווישן אירע דיקע פּאָלקעס. אירע דלאָניעס הייבן אָן „אַרבעטן‟, און זי שעפּטשעט מיר אין אויער:
— איך ווייס, איך פֿאַרשטיי וועגן וואָס דו טראַכסט. דאגה ניט, יורקאַ איז אין באַהאַוונט. דאָס איז געווען זײַן אידעע.
ענטפֿערן קען איך ניט. מײַן קאָפּ איז פֿאַרנומען מיט אַנדערע מחשבֿות. איך פֿיל אירע הייסע הענט, וואָס רירן זיך אַלץ שנעלער און שנעלער, און צום טאַקט לאָזט זי אַרויס קליינע קרעכצעלעך. מײַן פּנים איז צוגעדריקט צו איר לײַב, און די נאָז און מויל באַהאַלטן זיך טיף צווישן אירע בריסט. עס פֿעלט מיר לופֿט. איך פֿיל, אַז איך האַלט בײַם חלשן. נאָר איידער איך פֿאַרליר דעם אָטעם, שפּראָצט אַרויס פֿון מיר אַן אָרגאַזם! אַזאַ שטאַרק געפֿיל האָב איך שוין נישט געהאַט אַ גאַנצע אייביקײט! מײַן לײַב רודערט און ציטערט. איך פֿיל זיך ווי אַ האַרמאַט, וואָס האָט אין איין מאָל אַרויסגעשאָסן אַלע זײַנע אײַנגעלאָדענע קוילן. איך בין אין גן־עדן! נישט מער און נישט ווייניקער!
מיט לוסקאַן האָב איך זיך שוין מער נישט געטראָפֿן. זי איז געבליבן מײַן חבֿרס אַ מיידל. ווען איך בין אַרויס אין מײַן צווייטע סאַמאָוואָלקע, אין אַ פּאָר וואָכן אַרום, האָט שוין אויף מיר געוואַרט אַן אַנדער שיקסע, וואָס לוסקאַ האָט פֿאַר מיר געפֿונען. יענע איז געווען אויף אַ יאָר, צוויי עלטער פֿון מיר, אַ געגטע, אַ מאַמע פֿון אַ דרײַ־יאָריק מיידעלע. נאָר דאָס האָט מיר גראָד נישט געשטערט. מיר ביידע האָבן געהאַט דעם זעלבן ציל — פֿאַרברענגען און האָבן הנאה איינער פֿון צווייטן. נאָר מיט גאַלינען (אַזוי האָט מען זי גערופֿן), וועט איר זיך באַקענען אַן אַנדערס מאָל.
Yiddish Branzhe 