ערגעץ צווישן גרינע בלעטער

אַ פּראָטעסט־דעמאָנסטראַציע קעגן דער מלחמה אין אוקראַיִנע. פּעטערבורג, פֿעברואַר 2022,

ישׂראל נעקראַסאָוו


זײַנע אַלטע אויגן זײַנען קאַלט,
אויף די ווײַסע קליידער שוואַרצן פֿלעקן.
וואָלקנס טרײַבט ער אין דער הייך און האַלט
אין דער האַנט אַ סוקעוואַטע שטעקן.

זאָג מיר, ווער דו ביסט! —
דער זקן לאַכט,
גייט אַוועק פּאַמעלעך, וויל ניט הערן
און אַ גרויסן פֿיש אין ים בײַ נאַכט
האָדעוועט מיט פֿאַלנדיקע שטערן.


סע שטייט צוויי טעג אַ מאָדנער וועטער:
דאָ איז אַ ווינט, און דאָ איז שטיל,
און ערגעץ צווישן גרינע בלעטער
פֿון די בערעזעס געלט אַ בורשטין.

די עפּל זײַנען האַרט און זויער,
און זייער הויט איז דין און קאַלט.
דער הימל ווערט פּאַמעלעך גרויער,
אַ כמאַרע קריכט, אַ שאָטן פֿאַלט,

נאָר בינען ווילן נאָך געפֿינען
אַ ביסל וואַרעמקייט און ליכט,
און האָניק פֿון די ווילדע בינען
איז ביטער, קלעפּיק און געדיכט.


כ’וועל באַקומען אַלץ, וואָס איך וויל,
קיין מאָל וועל איך שוין ניט אַרויס,
וועל איך זיצן, רייכערן שטיל
אין דעם אַלטן, שטויביקן הויז.

בײַ דעם אויוון זינגט מיר אַ גריל,
אינעם ווינקל שאָרכעט אַ מויז,
נאָר אַ מאָדנע און פֿרעמד געפֿיל
בליט אין מיר, ווי אַ ווילדע רויז.

יעדער קלאַנג איז מיר דאָ באַקאַנט,
אָבער דאַכט זיך, אָדער איך הער:
עמעץ שפּרײַזט, עמעץ קומט אַהער.

זײַנע טריט האָבן מיך דערפֿרייט,
ער ווערט נענטער, נאָר איך בין גרייט,
און סע שטייט אַ האַק בײַ דער וואַנט.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s